เงียบ – เคารพ
|
เงียบ – เคารพ
เย็นวันหนึ่งในฤดูหนาว ฉันอยู่ที่เยอรมนีและเข้าร่วมการรอคิวตามปกติเพื่อรอรถบัสกลับบ้าน มีคนห้าหรือหกคนที่รอรถบัสอย่างเป็นระเบียบและเงียบสงบ ในเวลานี้ มีชายคนหนึ่งเข้ามาอุ้มสุนัขจากระยะไกล ในเวลาพลบค่ำ ร่างนั้นถูกประดับขอบด้วยสีทองจากแสงไฟริมถนน ทำให้ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ ② เมื่อเข้าไปใกล้มากขึ้น เราเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หลังตรง สุนัขพันธุ์เยอรมันเชพเพิร์ดที่เกาะติดกับเขามีแถบดึงขึ้นแบบมืออาชีพ —— เป็นอุปกรณ์มาตรฐานสำหรับสุนัขนำทาง โอ้ เขาเป็นคนตาบอด ชายคนนั้นเดินช้าๆ ไปยังสถานีและหยุดไม่ไกลจากจุดรอ ๓ ไม่มีใครทักทายชายตาบอดคนนั้น และฉันก็ลังเลว่าจะเดินนำเขาออกไปหรือไม่ แต่เมื่อเขาเห็นชายวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าคิวที่รออยู่ เขาก็รีบวางหนังสือที่เขาอ่านอยู่และเดินไปข้างหลังชายตาบอดทันที คนอื่นๆ ที่รอรถบัสตามมาติดๆ ข้างหลังเขาโดยไม่มีความปั่นป่วนใดๆ ข้างๆฉัน มีสาวพังค์ผมสั้นสีแดงเหลือบมองสุนัขนำทาง เธอคงกลัวว่ากลิ่นควันจะส่งผลต่อการรับรู้กลิ่นของมัน หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ดับบุหรี่ที่เพิ่งจุดแล้วตามไป ④ เส้นการรอคอยแบบใหม่เกิดขึ้นด้านหลังหนึ่งคนและสุนัขหนึ่งตัว ความเข้าใจโดยปริยายที่คนแปลกหน้าได้รับในความเงียบทำให้ฉันประหลาดใจ ⑤ ความเงียบยังคงอยู่จนกระทั่งรถบัสมาถึง “เดี๋ยวก่อน ฉันจะไป…” คนขับกำลังจะลงจากที่นั่งคนขับและช่วยคนตาบอดขึ้นรถ แต่ชายคนนั้นปฏิเสธอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณ ไม่จำเป็น” ชายตาบอดยืนกรานที่จะเข้าไปในรถด้วยตัวเองภายใต้คำแนะนำของสุนัขนำทาง ขณะนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วน และรถบัสก็เต็มไปด้วยผู้โดยสารแล้ว อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ชายคนนั้นขึ้นรถบัส ผู้คนก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วที่ด้านหลัง ทำให้มีที่ว่างเล็กๆ สำหรับเขาในรถที่เดิมคับแคบ ⑥ ด้านหลังคนขับทันที มีเด็กชายอายุหกหรือเจ็ดขวบนั่งอยู่ จู่ๆ ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ดึงเด็กชายลุกขึ้นและลุกจากที่นั่ง แม้ว่าแม่ของเขาจะเคลื่อนไหวกะทันหัน แต่เด็กน้อยที่ประพฤติตัวดีก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจแต่อย่างใด สุนัขนำทางเงยหน้าขึ้นและพาเจ้าของไปยังที่นั่งว่างแล้วนอนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ คนตาบอดไม่มีความคิดเกี่ยวกับกระบวนการเหล่านี้ ⑦ “สวัสดี คุณจะไปไหน” ⑧ “สวัสดี! ฉันจะไปที่ More Street” ⑨ “ได้เลยฝ่าบาท!” คำตอบอันเฉียบแหลมของคนขับทำให้เกิดเสียงหัวเราะในรถ และรถก็เดินหน้าต่อไปพร้อมกับคนที่มีความสุข… ⑩ ในรถ ผู้คนต่างมองดูสุนัขนำทางที่ไร้เดียงสาอย่างเงียบๆ แม้ว่าจะเลี้ยวหักศอก แต่มันก็ส่ายหัวและพยายามมองตรงไปข้างหน้าด้วยสีหน้ามุ่งมั่น ต่างจากสถานการณ์ปกติของสุนัขที่เลี้ยง ไม่มีใครพยายามเข้าใกล้หรือถ่ายรูปด้วยโทรศัพท์มือถือ เด็กน้อยที่อยู่ข้างๆ ฉันซึ่งแต่เดิมยอมสละที่นั่งค่อยๆ หยิบขนมปังที่กินไปแล้วครึ่งหนึ่งในมือขึ้นมาและอยากจะป้อนอาหารต่อไป แม่ของเขาหยุดเขาทันเวลาและกระซิบ: “มันใช้งานได้และมีความรับผิดชอบของตัวเอง อย่ารบกวนมันเลย” เมื่อได้ยินคำว่า “งาน” เด็กน้อยก็ถอยกลับทันที ⑪ เมืองนี้มีขนาดไม่ใหญ่นักผู้ชายจึงมาถึงที่จอดอย่างรวดเร็วบอกลาคนขับสั้น ๆ แล้วลงจากรถพร้อมกับสุนัขนำทาง บนรถบัสยังคงมีความเงียบ แต่ในเวลานี้ ฉันรู้สึกถึงความเอาใจใส่ที่เงียบงันและความเคารพอย่างสุดซึ้งในความเงียบ ⑫ นอกหน้าต่างมีลมหนาวพัดมา หัวใจของฉันรู้สึกอบอุ่น… —- “สรุปวันนี้” ฉบับที่ 4, 2015
การเคารพผู้อื่นเป็นการฝึกฝนและคุณธรรม และการได้รับความเคารพนั้นเป็นความสุขอย่างหนึ่ง!
|
